|
Ýlkokulun dördüncü sýnýfýný okuduðum öðretmenimi hiç unutamam. Onunla arkadaþ gibiydik. Öðrencileriyle köy kahvesine gittiði bile olurdu. Bu yakýnlýk okuldaki çalýþmalarýmýzý olumsuz etkilemedi. Öðretmenimize daha çok güvenir, daha çok çalýþýrdýk. Bir yýl geçiverdi ve öðretmenimiz baþka bir ile atandý. Aðlaþarak ayrýldýk. Ortaokula baþlayýnca ona mektup yazdým, o da yanýtladý. Birkaç kez daha mektuplaþtýðýmýzý anýmsýyorum. Arada görüþmelerimiz de oldu. Öðretmen olmak üzereyken evine gittim. Okumam için bir tomar kaðýt tutuþturdu elime. Ýlkokulda bize yazdýrdýðý öðrenci yazýlarý. Benim de birçok þiirim. Büyük bir ilgiyle okudum. Ýlkokul günlerimi özlemle anýmsadým. Öðrencilerinin ilginç bulduðu ürünlerini sakladýðýný, bunlarý birer ders aracý olarak kullandýðýný, çok ta yararlandýðýný anlattý. Tonguç Baba’nýn bir sözü vardýr:: “Birilerine bir þeyler öðretebilmek için onlardan çok þeyler öðrenmek gerekir.” Köy enstitülü öðretmenlerin güzel bir ilkesini yaþayarak öðrenmiþtim.
Yýllar yýllarý kovaladý. Artýk öðretmenim de ben de birer emekli öðretmeniz. Öðretmenim Ýzmir’deki bir hastanede ameliyat oldu. Ziyaretine gittiðimde uzun uzun söyleþtik, eski günleri andýk. Ayrýlýrken yastýðýnýn altýndan büyücek bir zarf çýkararak elime tutuþturdu. Bir armaðaný olduðunu söyledi. Yolda merakla zarfý açtým. Otuz kadar mektup. Ortaokuldan baþlayarak öðretmenliðimin uzun yýllarýna kadar kendisine yazdýðým mektuplar. Meraklandým, bir hoþ oldum. Yeniden yeniden okudum. Yaþadýðým uzun zamanýn filmi geldi geçti. Okuduðum yýllarý öðretmenliðimin uzun bir bölümünü bir bir yaþadým. Aldýðým notlarý, öðretmenlerle aramýzda geçenleri, ilk öðretmenlik yýllarýmý, yer deðiþtirmelerimi, evlenmemizi, çocuklarýmýn doðumlarýný uzun uzun anlatmýþým. Uzun yýllar içindeki deðiþmelerimi de þaþýrarak izledim. “ Muhterem” diye baþlamýþým, “ Sayýn Öðretmenim” diye bitirmiþim. Yazýlarým ne kadar deðiþmiþ. Hele attýðým imzalar. Özene bezene ne biçimler uydurmuþum ve sonunda adýmýn baþ harfi ile soyadýmý yazmaya dönmüþüm. Mektuplarýmý pek çok kez okudum. Eþim ve çocuklarým da öyle. Sonra yorumlar baþladý: Önce öðretmenimin meslek aþkýný ve öðrencileriyle kurduðu güzel iliþkileri biraz da þaþkýnlýkla, övünülecek davranýþlar olarak benimsedik. Bu davranýþlarýn kaynaðýna köy enstitülerinin yetiþtirme yöntemlerini de yerleþtirdik. Kýrk yýlý aþkýn öðretmenliðimde böyle iliþkiler kuramadýðým için üzüldüm ve açýkça öðretmenimi de kýskandým.
Öðretmenimin armaðaný, mektuplaþmanýn güzelliðini de anýmsamama neden oldu. Öykü gibi, þiir gibi bir “mektup” alanýnýn oluþmasý boþuna deðilmiþ. Dilerim teknolojinin getirdiði iletiþim kolaylýlarý ve de tembellikleri bu alaný daraltmaz. Ýnsanýn içini ýsýtan mektuplar, o kupkuru “aloo!...” sesleri arasýnda kaybolup gitmez. Doðrusu manilerle çiçeklerle süslenen asker mektuplarýný da; renkli, kokulu kaðýtlara yazýlan ilk gençlik mektuplarýný da özlüyorum.
Unutamadýðým, örnek olarak tanýdýðým öðretmenim Hüseyin Tekin’i eðitim kamuoyunun da tanýmasýný istedim. Onun kiþiliðinde tüm öðretmenlerimi selamlýyorum…
|
