|
ALÝ ÇAVUÞUN GÖZ YAÞLARI
Mehmet öðretmen aðaçlarý, otlarý, çiçekleri çok severdi. Çocukluðu bir köyde, kýrlarda bayýrlarda geçmiþti. Köy enstitüsünde okurken, öðretmenlik yaparken de sevdiklerinden uzak kalmamýþtý. Bahçeli bir evi vardý. Bahçede de birkaç meyve aðacý. Onlarla senli benliydi. Emekli olduktan sonra daha çok ilgilenir oldu. Kendisi resim öðretmeniydi. Bahçesi de tablo gibi olmalýydý. Bir gün cýlýz, narin bir fidan getirip bahçesinin köþesine dikti. Kendi halinde, gösteriþsiz bir fidan. Bir iki yýl içinde geliþip serpildi. Kendisini de çok güzel tanýttý. Baharýn ilk günlerinde çok güzel bir kokuyla komþularý, yoldan geçenleri selamlamaya baþladý. Çoðu kiþi ne aðacý olduðunu sorardý. O bir ýhlamur aðacýydý. O çevrenin sevgilisi olmuþtu.
Bir gün Mehmet öðretmenin kapýsýný orta yaþlý, kavruk biri çaldý. Kendisini tanýttý. “Bana Ali Çavuþ derler. Aðaçlarý, bahçe iþlerini çok severim. Postacýyým, izin verirseniz bu bahçeye de göz kulak olmak isterim. Ihlamurun kokusunu daha çok solurum. Çiçeklerinden birazýný da toplarým.” O günden sonra ýhlamura bir arkadaþ, dost oldu. Sabah akþam uðradý. Kendilerine göre konuþtular, dertleþtiler. Elinde küçük sopasý, diplerini çapaladý, suladý. Fazlalýklarýný budadý. Mehmet öðretmenle de dost oldular. Uygun zamaný gelince ýhlamurun çiçeklerinden, yapraklarýndan küçük demetler yapar komþulara da daðýtýrdý. Ihlamur mahallenin sevgilisi, Ali Çavuþun da can dostu oldu. Ali Çavuþ un hanýmý da sýk sýk bahçeyle ilgilenirdi.
Bir gece Mehmet öðretmen gürültüye uyandý. Fýrtýnalý bir havaydý. Bir kiremit filan düþmüþtür diyerek rahatladý. Yeniden uzandý. Sabah kalktýðýnda bir sürprizle karþýlaþtý. Fýrtýna ýhlamur aðacýný devirmiþti. Güzelim aðaç yarýsý bahçede, yarýsý yolda uzanýyordu. Çok üzüldü. Aðacýn yanýna gidip dokundu, aðlamaklý oldu. Uzun yýllarýn can dostu beklenmedik zamanda yok olmuþtu. Ev halký da üzüntüye boðuldu.
Mehmet öðretmen Ali Çavuþ a haber saldý. Ali Çavuþ hanýmýyla birlikte anýnda geldi. Ihlamurunu yerde yatar görünce çok üzüldü göz yaþlarýna boðuldu. Hanýmýyla birlikte bir köþeye çömelip sessiz sessiz aðladý. Sonra dostunu baþtan sona, sondan baþa okþadý sevdi. Onu incitmemeye çalýþarak parçalara ayýrdý. Konu komþu toplandý. Elbirliðiyle, törenle ýhlamuru kaldýrdýlar. Mahalleden biri ölmüþ gibi yas tutuldu. Ali Çavuþ geride kalan parçayý da söktü, yerini temizledi. Bahçede çok büyük bir boþluk kaldý. Diðer aðaçlar da, çiçekler de yaprak kýmýldamýyordu. Onlar da yastaydý.
Komþular Mehmet öðretmeni yalnýz býrakmadý. Acýsý paylaþýldý. Ihlamur onlarýn da dostuydu. Artýk kokusu duyulmayacak, rüzgarlarla dansý seyredilemeyecekti. O rahatlatýcý çayý yudumlanamayacaktý. Uzun yýllarýn o güzel dostluðu anýlarda kalacaktý. Þimdiden herkes ýhlamuru özlüyordu.
Mehmet öðretmen bir sabah kalkýnca yeni bir sürprizle karþýlaþtý. Ihlamurun yerinde genç bir fidan nazlý nazlý salýnýyordu. Gözlerini oðuþturdu, gördüðü düþ deðildi. Yýllar önce diktiði ýhlamur fidanýndan daha büyüðü yerini almýþ onu selamlýyordu. Yanýna gitti, okþadý, fýsýldaþtýlar. Biraz sonra küçük çapasýyla Ali Çavuþ ve hanýmý geldiler. Ali Çavuþ genç fidanýn çevresini temizledi. Sabah suyunu verdi. Birer ikiþer komþular da geldi. Yeni komþularýna hoþ geldin töreni yaptýlar. Yumuþacýk bir türlü ve ýslýk sesi mahalleye yayýldý.
Tüm ýhlamurlara merhaba!..
|
