Babaannem ve kirazlarý

Babaannem 1917 doðumlu.Bir köy kadýný.Dedemi ise hiç tanýmadým.1936 da babaannem babam a hamile iken askere gitmiþ ve bir daha haber alýnamamýþ.

Babam da babasýný hiç tanýmamýþ. Babaannem hem annesi hem de babasý olmuþ.Kimse onunla evlenmeyi istemesin diye kayýnvalidesi ölene kadar beraber yaþamýþlar.Çok genç yaþýna raðmen bir daha evlenmemiþ.

1936 larda Türkiye de Beðel diye bir köy.Yaþam koþullarý zor.Hamilesin ve kocan savaþtan dönmüyor.

Babam ve annesi  çok zor yaþam þartlarýnda ayakta kalmayý baþarmýþlar.Ýnatçý imiþ.Allah uzun ömür versin þimdi de öyle.Yaþamýndan, prensiplerinden 70 yýl boyunca hiç taviz vermemiþ.

Bundan beþ yýl öncesine kadar hala aðaca kendisi týrmanýrdý.Kirazlarý için kilometrelerce yol yürürdü.Onlarla inanýlmaz reçeller yapar okþardý.Þimdi saðlýðý yerinde olsa bile artýk vücudu onu pek dinlemiyor.Ýzmir de köye ne zaman gideceðim söylemleri içinde babamlarla kalýyor.

Ýnanýlmaz bir hafýzasý var.Elli yýl öncesini hala saniye saniye hatýrlýyor.Bütün köy halkýnýn yaþamý ,geçmiþ kuþaklar ,akrabalar onun söylediklerinden dinleniyor.Onun gururunu görünce þimdiki tavýrlar ne acaba demek geliyor içimden.Onun gücünü ,bunca yýl yaþadýklarýný, yaptýklarýný görünce þimdi bizler ne yapýyoruz diyorum.

Bütün zor þartlara raðmen babamý ilkokul ,daha sonrasýnda yürünerek 2 saatte gidilen bir kasabada ortaokul ve arkasýndan eðitim enstitülerine gönderiyor.Üstelik yalnýz olduðu, babam a çok ihtiyacý olduðu halde.

Babam  zaten küçük yaþlardan beri bu yolun yolcusu ve eðitimci oluyor.Kýrkbeþ yýl bu ülkeye hizmet veriyor.Sayýsýz kitap yazýyor.71 yaþýnda hala masasý ve matbaalar arasýnda mekik dokuyor.

91 yaþýnda bir ana 71 yaþýnda bir oðul þimdi yanyanalar.

Onlarý seyrediyorum,onlarý dinliyorum.Yaþananlarý düþünüyorum.Kirazlarýn kokusunu duyuyorum.

Baþardýlar.Yaþamlarýný gerektiði gibi yaþamayý baþardýlar.Bende elimden geleni yapýyorum.Umarým uzun yýllar sonra baþardým diyebilirim.

Herkese  sevgiler.